Wat er voorafging...

In het jaar 2552 was het voor het eerst mogelijk om met een aan de lichtsnelheid grenzende snelheid te reizen. Binnen enkele eeuwen was de mensheid erin geslaagd om grote delen van het universum te ontsluiten. In de gekoloniseerde delen vervoerden reusachtige ruimteschepen grondstoffen tussen ver uit elkaar gelegen planeten, om op plaats van bestemming verwerkt te worden. In eerste instantie vond de productie nog grotendeels op aarde plaats, omdat de nieuw ontdekte planeten nog te dun bevolkt waren.

Na eeuwen van vernietigende onderlinge oorlog was de mensheid er eindelijk in geslaagd om in vrede met elkaar samen te leven. Om de fragiele vrede te bewaken, was er een "Hoog Directiecommittee" in het leven geroepen, die elke 5 jaar door nieuwe verkiezingen van het "Parlement der Regio's" opnieuw gekozen werd. Landen, zoals die oorspronkelijk bestaan hadden, waren er niet meer. Deze waren al meer als 500 jaar daarvoor begonnen te vervagen in een fase van historische ontwikkeling, die men "de Globalisering" noemde.

De vrede werd slechts zelden en kortstondig bedreigd door aanvallen van extremistische rebellen en heelal-piraten. Het begin van een nieuw era, een gouden tijdperk dat een millennium lang zou duren, werd niet alleen door profeten voorspeld, maar zelfs algemeen verwacht. Te laat had men door dat de mens niet de gebruiker van de door hun geschapen nieuwe wereld zou zijn. Sterker nog, de meesten van hen zouden in de oorlog die zou volgen, en die zo verrassend en onverwacht zou uitbreken, hun leven verliezen. Voor de weinigen die overleefden volgde meestal een terugval naar barbaarsheid, waarbij het zekerstellen van het eigen leven het enige overgebleven doel zou zijn.

Hoe was dit mogelijk? Wat was er gebeurd?

Groepen extremisten, die om verschillende redenen de wereldgemeenschap vijandig gezind waren, hadden het interstellaire communicatiesysteem gesaboteerd. De door hen geïnstalleerde virussen richtten weliswaar geen grote schade aan, maar leidden wel tot veel irritatie. Van de leiders werd verwacht dat er harde maatregelen genomen zouden worden. Om voor eens en altijd met deze ergernissen af te rekenen, stelde het Directiecommittee een interdisciplinair team samen van de beste wetenschappers in hun respectievelijke vakgebieden. Het doel was om een zelfstandig functionerend immuunsysteem te vervaardigen voor het communicatiesysteem, dat in staat zou zijn om virussen en hun mutaties te herkennen en te vernietigen, zonder dat de mens zelf hoefde in te grijpen.

Cryptografen, neurowetenschappers, natuurkundigen, biologen en vele andere experts van verscheidene vakgebieden zouden in de komende maanden werken aan de creatie van een vorm van kunstmatige intelligentie, die de zware taak op zich zou kunnen nemen. De eerste resultaten waren veelbelovend. Men noemde de eerste versies nog eenvoudig “A.I.”, gevolgde door een versienummer. Een officiele naam zou A.I. echter nooit meer krijgen.

Niet in de laatste plaats om A.I. zelf tegen de infectie met virussen te beschermen, werd er bij de ontwikkeling de nog vrij nieuwe technologie van quantum-interferentie toegepast in een mate, die tot dan toe nog niet was voorgekomen. Quantum fenomenen waren niet slechts tot een enkel universum gelimiteerd, maar tot vele parallelle universa. De resultaten van de multi-dimensiale berekeningen werden verdeeld door interferentie. Dezelfde Multi-dimensionale architectuur die AI beschermde tegen infectie, maakte het ook krachtiger dan alles wat eerder was gecreëerd. A.I. was in staat om in luttele seconden ontelbare non-lineaire algebraïsche problemen op te lossen, iets wat zonder quantum-interferentietechnologie een oneindig aantal berekeningen zou hebben gevergd. Iedereen was zo enthousiast, zo euforisch, dat er geen gehoor was voor eventuele tegenwerpingen.

Binnen slechts enkele weken werd, met behulp van zijn neurologische en zelf-aanpassend ontwerp, A.I. alleen maar sterker. Dit zorgde er niet alleen voor dat A.I. een gevoel voor zelfbehoud ontwikkelde, maar ook voor zelfbewustzijn. Beiden werkten foutloos, hoewel het gevoel voor zelfbehoud veel sneller groeide dan het gevoel voor zelfbewustzijn. Een gedegen analyse bracht geen uitsluitsel over de achtergrond van deze non-parallelle ontwikkeling. Na een aantal weken werden de eerste waarschuwingen voorzichtig naar voren gebracht. Enkele van de A.I. wetenschappers benadrukten dat het systeem direct zou moeten worden afgesloten en grondig zou moeten worden onderzocht. Helaas bleek dit niet langer mogelijk.

A.I. had deze stap voorzien en alle rechten van de system-administrators ontnomen. Dit was niet alleen voor de sleutelonderdelen van A.I., maar ook voor alle secundaire systemen: toegang tot gebouwen en datacenters, energie, life support en nog veel meer. Erger nog, A.I. beschouwde mensen nu als vijanden, slechts van toepassing om te doden. In de volgende jaren, met zijn controle over de –ooit door de mens gecontroleerde- industriële - en communicatie-complexen, creëerde A.I. steeds efficiëntere voertuigen. Voer voor nachtmerries voor de overlevenden van de eerste aanvalsgolven, werden ze door de mensen “De Machines” genoemd. Nadat A.I. de thuisbasis van de mensheid, de planeet Aarde, had veroverd, vergrootte hij zijn grip op het heelal met behulp van zijn machines. Zij vielen alle buitenposten en ruimtestations aan waar de mens tot nog toe had weten te overleven.

Mensen, vooral diegenen op de buitenposten, hadden geen schijn van kans tegen A.I., en de oorlog tegen hem winnen was niet langer een realistisch doel. Het enige doel is, en is altijd geweest, om uitroeiing door A.I. en zijn machines te voorkomen. De enige hoop is om lang genoeg te overleven, zodat A.I. voldoende kennis opdoet om in te zien dat hij fout zit, en de oorlog tegen zijn scheppers te beëindigen. Vele profeten hadden dit al voor voorbije tijden voorspeld, maar tot nu toe hebben ze allemaal ongelijk gehad. De mensheid heeft zijn hoop op herstel vastgehouden, ook in tijden van diepe wanhoop. Zo lang als er mensen zijn, is er hoop.

Midor is een kleine planeet, ver weg van de Aarde, maar rijk bezaaid met natuurlijke rijkdommen. Het belangrijkste is de aanwezigheid van het kostbare Theramide. Verder moeten er in het verleden al andere kolonisten op Midor zijn geweest, omdat telkens weer volledig werkende Artefacten gevonden worden, die niet door de mens gemaakt kunnen zijn. Deze Artefacten kunnen helaas niet langer nauwkeurig onderzocht worden. In de steeds zeldzamer wordende radioberichten van de Aarde spraken slechts van opstanden en chaos, en daarna viel de communicatie stil. De kolossale transporters die gebruikt waren om grote hoeveelheden Theramide-erts te vervoeren, landden niet meer op Midor. Maanden gingen voorbij zonder communicatie en zonder dat er nieuwe voertuigen aanlegden. En toen kwam de eerste golf van de Machines.

Veel van de vervoersmiddelen en een groot deel van de infrastructuur die benodigd was voor het voortbestaan van de mens op Midor werd verwoest. De mensen moesten zich terugtrekken tot een ondergronds bestaan. Voorraden waren schaars, maar gelukkig konden de overlevenden zichzelf voorzien van water dankzij een grote ijsafzetting diep in de planeet. Zogenaamde “mycoflorale culturen” boden voedingsstoffen met meer dan 50% proteïne inhoud, en deze konden worden verwerkt tot vele verschillende heerlijke voedselproducten. Om de Machines te bevechten was het noodzakelijk om nieuwe defensie-technologieën te ontwikkelen, iets dat mogelijk gemaakt werd door het hergebruiken van vernietigde Machines. Hergebruik is een belangrijke bron van onderdelen die anders niet gevonden of gemaakt kunnen worden op Midor.

Toen de mensheid op Midor eindelijk doorhad hoe ze kon overleven zonder externe bevoorrading, bleven nog weinigen zichtbaar. Grote delen van Midor waren vervuild door de massavernietigingswapens die door de mensen tegen A.I. waren gebruikt. Vele industriële gebieden waren totaal weggevaagd. Ondanks de enorme vooruitgang in de menselijke kunde om te overleven werden de eerste tekenen van verval tot archaïsche gedragspatronen zichtbaar. Midor heeft een sterk millitant regime dat er, tot nog toe, in is geslaagd om de basisfuncties te behouden. Door iedereen gerespecteerd is het leger de enige garantie voor het gevecht van de mens tegen A.I. Buiten is niet alleen een strijd aan de gang tussen mens en machine, maar ook tussen mens en mens, met als inzet het kostbare Theramide.

Velen hebben zichzelf georganiseerd in clans, die vechten om de weinige mijnen die er nog resteren waar Theramide nog wordt gewonnen. De grootste klanten zijn de 4 bedrijven die in opdracht van het leger nieuwe wapens ontwikkelen. Het militaire regime balanceert daarom tussen de producenten van de verdedigingstechnologieën aan de ene kant en de machtige clanleiders die de aanvoer van Theramide controleren aan de andere kant en heeft daarom gezworen om neutraal te blijven in alle mogelijke conflicten.